Fox, Framus 5, Aretha Franklin, Halina Frąckowiak + recenzje - magazyn "Razem" z 1982 r.

Tym razem zamieszczam pełną stronę rubryki muzycznej z magazynu "Razem" z 1982 r. Jak widać podzielona ona była na dwie części. Na jednej znajdowała się podrubryka "Fono Rytm" przeznaczona na recenzje płytowe. W drugiej, szerszej części,  była rubryka "Rock lat 70-tych" będąca swego rodzaju mini encyklopedią muzyki rockowej drukowaną w tym magazynie w odcinkach.

Dlaczego zachowałem tę stronę w całości, podobnie zresztą jak sąsiadującą z nią drugą stronę. Wyłącznie dlatego, że po stronie A tej rozkładanej podwójnej strony był plakat zespołu The Rolling Stones przedstawiający tę grupę na początku drugiej połowy lat 70., tuż po dołączeniu do niej gitarzysty Ronnie Wooda. Była to wyjątkowa sytuacja, gdyż przeważnie drugą stronę rozkładówki z plakatem "Razem" zajmował zawsze opisu wykonawcy prezentowanego na plakacie.

Zamieszczone tutaj recenzje są dobrym przykładem mizeroty polskiego rynku fonograficznego początku lat 80. W zasadzie fanów rocka mogła z tego zainteresować tylko jedna płyta - singiel zespołu Maanam „Cyklady na cykladach/1984”, Tonpress (1981). Fanów jazzu mogły z kolei zainteresować: składanka Various – Jazz Jambore ‘80” PN-Muza (1980) i Kazimierz Jonkisz Quintet – „Tiritaka”, PN Muza (1980).

Natomiast na pewno wielką pomyłką było "wsadzenie" tutaj na siłę anonsu o płycie ze zwykłymi piosenkami: Jerzy Połomski – „Szeptem malowane”, PN Muza (1981), a już szczególnie recenzji płyt z muzyką klasyczną: Maurizio Pollini – „Plays Chopin”, PN Muza (1981?), Piotr Czajkowski – VI Symfonia H-Moll „Patetyczna” Op. 74, PN Muza (1981).

Wszystkie opisywane płyty miały reprodukowane okładki, oprócz płyt Maanam i Czajkowskiego – przypuszczalnie z braku miejsca (choć w wypadku Maanam mogło to też być celowe).

W rubryce „Rock lat 70-tych” znalazły się opisy następujących wykonawców: brytyjskiej pop-rockowej grupy Fox działającej w latach 1974-1981, czechosłowackiego zespołu soul-rockowego Framus Five działającego do chwili obecnej (od reaktywacji w 2000 r.), ale największe sukcesy odnoszącego w latach 60 i 70., amerykańskiej piosenkarki Arethy Franklin, jednej z najważniejszych postaci żeńskiej wokalistyki soulowej i rhythm and bluesowej oraz polskiej piosenkarki Haliny Frąckowiak mającej na koncie także współpracę z polskimi wykonawcami rockowymi (album „Geira” z SBB) i big bitowymi (zespół ABC).

Joe Jackson, Johnny Hallyday, Daryl Hall & John Oates, Millie Jackson, Framus 5, Aretha Franklin, Halina Frąckowiak – biogramy w magazynie „Razem” z 1980-1982?

Joe Jackson, wł. David Ian „Joe” Jackson (ur. 1954 r.) to brytyjski muzyk, piosenkarz i autor piosenek. Rozpoczął karierę w 1979 r. i do chwili obecnej nagrał 19 albumów studyjnych. Początkowo był utożsamiany z post punkiem, potem nagrywał płyty w stylu grał ska, jazz popowe, jazzowe, a nawet muzykę klasyczną. W Polsce niezbyt popularny i znany.

Johnny Hallyday, wł. Jean-Philippe Léo Smet (ur. 1943 r.) to taki francuski Elvis Presley, a więc nie tylko muzyk rock and rollowy ale także aktor. Na scenie działanie przerwanie od 1959 r., ale pierwszy album wydał rok później. Od tego czasu do chwili obecnej wydał niezliczoną ilość płyt i wystąpił na ponad 400 koncertach, ale w Polsce jest raczej mało znany. W PRL lansowany przez media jako alternatywa dla muzyki anglo-saskiej.

Hall & Oates, to dwaj amerykańscy muzycy: Daryl Hall (ur. 1946 r.) i John Oates (ur. 1948 r.) tworzący jeden najbardziej popularnych duetów w historii muzyki rozrywkowej. Grupa powstała w 1969 r. Pomiędzy 1972 a 2006 r. wydała 18 albumów studyjnych i wylansowała wiele przebojów. W jej dyskografii najwyżej oceniane są następujące albumy: „Abandoned Luncheonette” (1973), „Daryl Hall & John Oates” (1975), „Voices” (1980), „Private Eyes” (1981), „H2O” (1982). Na trzy ostatnie płyty przypadł szczyt ich popularności.

Millie Jackson (ur. 1944 r.) to amerykańska wokalistka śpiewająca w stylach: soul, disco i rhytm and blues. W latach 1972-2001 nagrała i wydała 27 albumów, z których aż sześć uzyskało sprzedaż na poziomie ponad 500 tys. sztuk. Najlepiej oceniane jest kilka jej albumów z lat 70.: „Millie Jackson” (1972), „Caught Up” (1974), „Still Caught Up” (1975), „Feelin’ Bitchy” (1977). Typowy przykład artysty bardzo znanego w USA i mało znanego, czy raczej popularnego w Polsce.

Framus 5, czy raczej Framus Five, to czechosłowacki zespół grający początkowo soul i R&B, potem rocka progresywnego. Powstał w Pradze w 1963 r. z inicjatywy Michala Prokopa (ur. 1946 r.), w późniejszym okresie także polityka. W latach 1968-2012 wydał osiem albumów studyjnych, z których te najważniejsze powstały w latach 70. i na początku lat 80. na których znalazł się repertuar w stylu progresywnego rocka. W Polsce praktycznie nieznany.

Aretha Franklin (ur. 1942 r.) to amerykańska piosenkarka nazywana „królową soulu”, ale nagrywała płyty także w innych stylach: pop, gospel i jazz. Karierę artystyczną rozpoczęła w 1956 r. i nieprzerwanie trwa ona do chwili obecnej. W altach 1956-2014 wydała 41 albumów, w tym w niektórych latach po kilka w roku. Najwyżej oceniane w jej dorobku są następujące albumy: „The Gospel Soul of Aretha Franklin” (1956), „Unforgettable: A Tribute to Dinah Washington” (1964), „I Never Loved a Man the Way I Love You” (1967), „Lady Soul” (1968), „Aretha Now” (1968), „Spirit in the Dark” (1970). W Polsce znana, choć na pewno nie wśród miłośników buraczanej muzyki.

Halina Frąckowiak (ur. 1947 r.) to jedna z najbardziej znanych i charakterystycznych, choćby po skąpym odzieniu, wokalistek w polskiej muzyce rozrywkowej po 1945 r. Jej kariera rozpoczęła się w 1963 r. Początkowo największe sukcesy odnosiła z grupą ABC Andrzeja Nebeskiego. Pierwszą solową płytę, jedną z nielicznych, wydała w 1974 („Idę”). Swe najlepsze albumy nagrała z grupą SBB („Geira” – 1977) i jego liderem Józefem Skrzekiem: („Ogród Luizy” - 1981 r.). Lubiana w Polsce i nieznana za granicą.

Notki o wspomnianych powyżej artystach napisali: Krzysztof Domaszczyński (KD), Ryszard Salamoński (RS), Marek Wiernik (MW), Jerzy Bojanowicz (JB)

Z tej grupy artystów doceniam jedynie niektóre płyty Arethy Franklin, i może doceniałbym Framus 5 (ale ich płyt praktycznie nie znam).