Iron Maiden – plakat i historia zespołu w magazynie „Razem” z 1982 r.

 

Grupa Iron Maiden to jeden z klasyków Nowej Fali Brytyjskiego Heavy Metalu (NWOBHM), a także jeden czołowych twórców heavy metalowych. Znają go i lubią nawet ludzie, którzy na co dzień nie przepadają za tego rodzaju stylem, w muzyce.

Fakt, że tak wielu ludzi w średnim wieku jest obecnie w Polsce fanami tego zespołu ma swoje korzenie w mrocznych początkach lat 80. Wówczas po raz pierwszy zaprezentowano nagrania tej grupy w Polskim Radiu a także nieliczni najbardziej fanatyczni wybrańcy mogli je kupić na bazarach za wartość odpowiadającą miesięcznym zarobkom.

Zrodzone w takich okolicznościach zainteresowanie tym zespołem (a także całym nurtem NWOBHM) zaowocowało pierwszymi recenzjami jego płyt na łamach polskiej prasy młodzieżowej, a także – jak w tym przypadku – także chyba pierwszym plakatem Iron Maiden jaki ukazał się w Polsce okresu PRL.

Podobnie jak w innych przypadkach plakat ten a także dość obszerny tekst o zespole został przygotowany przez redakcję muzyczną czasopisma ”Razem” a konkretnie przez Karola Majewskiego. Opisano tutaj historię zespołu do czasu najnowszego wówczas albumu „The Number Of The Best” wydanego w marcu 1982 r. Pod wieloma względami była to płyta przełomowa, nie tylko była jeszcze lepsza niż jej dwie pełnoprawne studyjne poprzedniczki, po raz pierwszy zaśpiewał na niej Bruce Dickinson, ale także był to album, który ostatecznie otworzył temu zespołowi drogę do międzynarodowej sławy. Oczywiście od początku cieszył się wielkim uznaniem także w naszym kraju.

Wydany przez „Razem” plakat Iron Maiden był wielką atrakcją dla złaknionych muzyki i związanych z nią gadżetów fanów w Polsce. To m.in. dzięki temu plakatowi polscy fani tak tłumnie podążyli na pierwsze koncerty tego zespołu w Polsce w sierpniu 1984 r.

Grand Funk, Iron Maiden, Krokus, Kiss, Gillan - "Razem" z lat 1982-1983

Na przełomie lat 70. i 80. XX w. w młodzieżowym magazynie "Razem" wydawanym pod patronatem ZSMP przygotowano cykl artykułów w ramach serii nazwanej "Encyklopedia rocka lat 70." Były to najczęściej krótkie notki biograficzne wybranych artystów pop i rock z kręgu muzyki anglosaskiej, ale także z krajów socjalistycznych. Zwięzły charakter tych biogramów z natury rzeczy powodował, że były one dość uproszczone. Pomimo tej podstawowej wady i tak w okresie gdy były publikowane były wielką atrakcją na polskich rachitycznym rynku prasy rockowej w okresie PRL.

Najczęściej dobór wykonawców do danego numeru czasopisma był przypadkowy, dlatego pod koniec lat 80. powycinałem poszczególne biografie i posklejałem według swojego własnego klucza. Jedynie niekiedy pozostawiłem tę rubrykę bez żadnych zmian w całości. W tym wypadku wyciąłem biogramy następujących wykonawców: Grand Funk, Iron Maiden, Krokus, Kiss i Gillan.

Heavy metal i hard rock jako odrębne style muzyczne pojawiły się już w końcu lat 60. Przy okazji warto sprecyzować, że hard rock ma większe korzenie w bluesie, a heavy metal jest bardziej autonomicznym stylem. W latach 70. scena heavy i hard rockowa miała kilku czołowych przedstawicieli, z których najważniejszymi byli: Led Zeppelin, Black Sabbath, Deep Purple, Grand Funk, Kiss i Uriah Heep.

Jednak prawdziwy rozwój i pełna autonomizacja muzyki heavy metalowej nastąpiła dopiero w latach 80. Ton tym zmianom nadawały grupy brytyjskie: starsze np. Judas Priest i Motorhead i młodsze np. Iron Maiden i Saxon. Nie próżnowali też  weterani, np. Kiss. Ale prawdziwy rozkwit tego rodzaju muzyki miał nastąpić dopiero w połowie wspomnianej dekady gdy pierwsze sukcesy święciły już nowe grupy np. Metallica i Slayer.

Jedną z cech charakterystycznych tych zmian było odebranie przez inne nacje grupom amerykańskim i brytyjskim wyłączności na międzynarodowy sukces, czego dowodem była np. kariera niemieckiego zespołu Krokus.

Zgromadzone tutaj wycinki z magazynu „Razem” prezentują sylwetki i dorobek kilku wybranych, starszych i młodszych przedstawicieli muzyki hard rockowej i heavy metalowej u progu lat 80. Autorem wszystkich tych notek był Krzysztof Domaszczyński.

Oczywiście dzisiaj ta wiedza jest prawie nic nie warta, ale dla nastolatka w PRL początku lat 80. była bezcenna.